Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2018

Για Χάρη Του Μωρού

«Για χάρη του μωρού» σηκώθηκα και πήγα χθες σ’ αυτή την παρωδία που ο Δήμος Αγλαντζιάς ονόμασε καρναβάλι. «Για χάρη του μωρού» φόρεσα μια περούκα και ένα γελοίο καπέλο για να μπω στο κλίμα. Για τη στολή του Μπάτμαν μην ρωτάς. Στην Κύπρο θεωρείσαι μασκαράς μόνο όταν φοράς φτηνά και ασυνδύαστα πράγματα στο κεφάλι, μπουκώνεσαι μια σφυρίχτρα και χορεύεις σαν κανίβαλος. Οτιδήποτε άλλο θεωρείται ξενέρωτο. Τέλος πάντων, «για χάρη του μωρού» βγήκα στον δρόμο, υπέφερα τη σκόνη στην ατμόσφαιρα, και άντεξα να δω τις πιο κάτω φρικαλεότητες, γιατί πόσο ακόμα θα μπορώ να τον ξεγελώ ότι αυτό το χάλι θεωρείται καρναβάλι;

Στο διά ταύτα. Είδα και έφριξα: 

Τον Μάριο Πρίαμο ως βασιλιά καρνάβαλο να κηρύσσει την έναρξη της Ολυμπιάδας. (Έναν Μάριο Πρίαμο που μετάνιωσα την ώρα και τη στιγμή που τον ψήφιζα πέρσι στο Survivor. Αν ήξερα ότι όποια πέτρα θα σηκώνω θα έβρισκα από κάτω τη μούρη του, θα παρακαλούσα να φύγει απ’ την πρώτη δοκιμασία).



Πέντε γραφικούς που βαριούνταν να συνωστιστούν στο Προεδρικό να διαδηλώσουν και άδραξαν την ευκαιρία να αφήσουν πολιτικό στίγμα σ’ αυτή την παρακμή.



Κινέζους, Φιλιπινέζους, Ινδούς και Σρι Λανκέζους που ζουν στην Κύπρο να παρελαύνουν με τις παραδοσιακές τους στολές. Δεν ξέρω αν τελικά ήταν αυθεντικοί ή αν ήταν Κύπριοι μεταμφιεσμένοι.



Το διπλοκάμπινο της ΕΔΟΝ στο μπανάλιτι βουτηγμένο, διακοσμημένο με μπαλόνια να διαλαλεί κατά του ρατσισμού, υπέρ της συναδέλφωσης και της ειρήνης, συνοδευόμενο από παιδάκια με λυπηρές φάτσες (προσοχή στο κενό ανάμεσα στις λυπηρές και τις λυπημένες).



«Για χάρη του μωρού» τα υπέμενα όλα, τον κρατούσα καθ’ όλη τη διάρκεια της παρέλασης στα χέρια μου και χορεύαμε, «για χάρη του μωρού» δεν είπα λέξη, αντιθέτως έδειχνα και τα μάλα ευδιάθετος. Και ύστερα έλαβα το μήνυμα. «Η φίλη μας η τάδε, άφησε την τελευταία της πνοή χθες βράδυ στις 00:22 μετά τα μεσάνυχτα νικημένη από την νόσο που την ταλαιπωρούσε…!»

«Για χάρη του μωρού» δεν είπα τίποτε, έμπηξα βουβά κλάματα που χάθηκαν μέσα σε κομφετί και αβάσταχτες σάμπα ντι τζανέιρο. Αφότου έληξε το ρεζιλίκι διασταυρώσαμε και πήγαμε σπίτι μας. Αυτό το πράγμα είναι η ζωή. Ένα μπανάλ καρναβάλι στο οποίο «για χάρη ενός μωρού» πρέπει να συνεχίσεις να χορεύεις μέχρι τελικής πτώσεως.


Να’σαι καλά εκεί που πας, φίλη μου!

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 09, 2018

Βρίζω

Άκου να σου πω,

Εγώ άμα νευριάζω, βρίζω.

Βρίζω. Δεν μπορώ ο κόσμος να καίγεται και εγώ να μιλώ με το σεις και με το σας. Το είχα πει και σε μια συνέντευξη για δουλειά κάποτε, όταν με ρώτησαν να τους πω ένα ελάττωμά μου (όχι δεν είπα για την τελειομανία μου, τρομάρα σας, που νομίζετε ακόμα ότι το πιστεύουν οι εργοδότες!) Τους είπα ορθά, κοφτά και ξάστερα: «Αν εσείς δεν μπορείτε να δείτε τον ελέφαντα στο δωμάτιο και επιλέγετε να κοροϊδεύεστε μεταξύ σας, μην με προσλάβετε. Εγώ όταν βλέπω κάτι εκνευριστικό το σχολιάζω, το καυτηριάζω κι αν συνεχίσει να μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι, βρίζω! Και βρίζω άσχημα» Ναι, το ξέρω, με αυτόν τον τρόπο χάνω το δίκιο μου, αλλά σαμπώς και αν μιλήσω πιο «πολιτισμένα» θα μου το δώσετε; Αφού ξέρω τι τσουτσέκια είστε. Αν δεν ήσασταν τσουτσέκια δεν θα αναγκαζόμουν να φτάσω στο αμήν. Δεν θα μου είχε ανέβει η πίεση στο 800 at the first place, που λέτε και στην Κύπρο.

Εγώ δεν μπορώ να μην εκφράζομαι. Όταν ενθουσιάζομαι, το δείχνω, όταν αγαπώ, το δείχνω, όταν μισώ, το δείχνω. Είμαι ένας άνθρωπος φυσιολογικός. Ε, και όταν τσαντίζομαι βρίζω. Απόλυτα νορμάλ συμπεριφορά. Και το θεωρώ απίστευτη υποκρισία εκ μέρους σας να αναγνωρίζετε την αδικία στην οποία υπόκειμαι και παρόλη την αναπουμπούλα να στέκεστε στις λέξεις! Να παραβλέπετε τη χυδαιότητα της κατάστασης που βιώνουμε, να παραβλέπετε τον εμπαιγμό και την υποτίμηση της νοημοσύνης μας και να σας φταίω εγώ που αποκάλεσα έναν μαλάκα, «μαλάκα» και μια πουτάνα, «πουτάνα».


Αεί στο διάολο από ‘ κει χάμω, καλά-καλά να γράψετε δεν ξέρετε, σας πείραξε το ότι βρίζω. Μαλακισμένα! Λες και παίρνετε από επιχειρήματα. Ζώα. 

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 07, 2018

Φουρέιρος Άνεμος

Πώς σας φάνηκε η ιδέα να εκπροσωπήσει την Κύπρο η Ελένη Φουρέιρα στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον τον ερχόμενο Μάιο;

Να σου πω εγώ πώς μου φάνηκε.

Θα σου πω και τα θετικά, θα σου πω και τα αρνητικά, γιατί δεν είναι σωστό να είμαι μέσα στην γκρίνια twenty four seven- που λένε και στην Κύπρο.

Η Ελένη Φουρέιρα δεν μου αρέσει. Ξέρω δυο τρία τραγούδια της από όσο ραδιόφωνο ακούω, αλλά την κατατάσσω στην κατηγορία «αυτά-που-ακούει-η-νεολαία», μία κατηγορία από την οποία εγώ έχω προ πολλού απομακρυνθεί και την οποία προσωπικά δεν μπορώ να την ακολουθήσω. Αναγνωρίζω όμως, ότι είναι δημοφιλής, σύγχρονη και προσεγμένη. Αυτά είναι πλεονεκτήματα που θα δημιουργήσουν βαβούρα γύρω από τη συμμετοχή της. Μία υγιής βαβούρα σημαίνει μία υψηλότερη τηλεθέαση για το ΡΙΚ, και μία υψηλότερη τηλεθέαση για το ΡΙΚ σημαίνει λεφτά και ίσως κάβα για του χρόνου. Υπό αυτή την έννοια, μία χαρά επιλογή είναι η Φουρέιρα, κι ας μην προέρχεται από την Κύπρο, σιγά. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι παράγουμε σταρ σ’ αυτή τη χώρα για να έχω απαιτήσεις. Έγινε ένα θαύμα με τη Βίσση πριν εξήντα χρόνια και τέλος. Εξάγουμε καλές φωνές στην Ελλάδα, σύμφωνοι, αλλά την πίστα δεν την γεμίζουμε. Αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Δεδομένου ότι το τραγούδι έχει χορευτικές απαιτήσεις και θέλει «πουτανιά» στη σκηνή, η Φουρέιρα και η ομάδα της είναι αναμφίβολα μια εγγύηση.

Τα αρνητικά, τώρα. Στα μειονεκτήματα κατατάσσω το ότι μια ζωή σαν ΡΙΚ και σαν Κύπρος είμαστε δέκα ή δεκαπέντε χρόνια πίσω από την εποχή μας. Οι εποχές που η σκηνή της Γιουροβίζιον απαιτούσε μία «θεά» να βγει να κουνηθεί, να προτάξει μπούτι, βυζί και κώλο και να πει ένα καλοκαιρινό σουξεδάκι γραμμένο στην παραδοσιακή γιουροβιζιονική συνταγή, έχουν παρέλθει από τον καιρό της Καλομοίρας. Η Γιουροβίζιον, είτε το πιστεύει ο λαουτζίκος είτε όχι, είναι πιο σοφιστικέ τα τελευταία χρόνια. Ειδικά μετά τη Τζαμάλα, πρόπερσι, και τον Σομπράλ πέρσι, η Γιουροβίζιον έδειξε ότι καλές και οι φαμφάρες, αλλά θέλουμε και ουσία. Πόση ουσία θα δούμε σε ένα τρίλεπτο από τη Φουρέιρα, όταν το τραγούδι «είναι γεμάτο γέφυρες που θα της επιτρέπουν να λικνιστεί;» Μην ρωτάτε.

Βέβαια, δεν αποκλείεται μέσα σε 40 συμμετοχές που θα σπεύσουν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Σομπράλ να αναδειχθεί και το χαζο-ποπ ως ένα ευχάριστο διάλειμμα. Αλλά έχω τις επιφυλάξεις μου. Αν η Φουρέιρα ήταν το χαρτί μας τις εποχές που το σκηνικό / χορευτικό ήταν καίριο και βασικό για την παρουσίαση του τραγουδιού, ναι, με τις ευχές μου. Αλλά σήμερα η πλάστιγγα ως έχουν τα πράγματα, γέρνει προς τα αντίθετα.  

Ας περιμένουμε να ακούσουμε και το τραγούδι βέβαια, μην συζητάμε άδικα. Οι δημοσιογράφοι που το άκουσαν μιλούν «για την καλύτερη συμμετοχή της Κύπρου μέχρι σήμερα» αν και προσωπικά κρατώ μικρό καλάθι. Δεν διανοούμαι ότι μπορεί να μας εκπροσωπήσει καλύτερη μελωδία από το «μόνο η αγάπη» στον αιώνα τον άπαντα.

Πριν γράψω αυτό το κείμενο έκανα μία υποτυπώδη έρευνα περί Φουρέιρα στο Youtube για να δω πόσα απίδια θα πιάσει ο σάκος. Εκεί είδα τη δολοφονία του «Κάτι» της Γαρμπή στα Mad Music Awards 2017, είδα όμως και αυτό το βίντεο κλιπ, το οποίο θεωρώ ως ένα μικρό αριστούργημα για τα ελληνικά πρότυπα.


Ας περιμένουμε κάτι εφάμιλλης ποιότητας και όσον αφορά στη δική μας συμμετοχή, η οποία από ό, τι κατάλαβα θα ακουστεί για πρώτη φορά περί τα τέλη Φεβρουαρίου.  

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2018

Ένα Καλύτερο Σαββατοκύριακο

Έχω πολλά να σου πω.

Ήμουν στις Βρυξέλλες για ένα συνέδριο και πέρασα φανταστικά. Ήταν η πρώτη φορά που ταξίδεψα μετά τη γέννηση του μικρού και πέρασα από διάφορες ψυχολογικές φάσεις. Από το «εγκαταλείπω τέκνο και σύζυγο, ο άθλιος πατέρας» και «χωρίς το μωρό μου δεν πάω πουθενά», μέχρι «θα τον πάρω μαζί μου στη Κομισιόν να πει κι αυτός τη γνώμη του». Εν τέλει οι τύψεις κράτησαν μέχρι το αεροδρόμιο. Ύστερα ο νους μου καθάρισε από τη ρουτίνα που βιώνω τους τελευταίους 14 μήνες και πέρασα σε άλλο επίπεδο. Σε κάποια φάση αναρωτιόμουν τι μέρα είναι, τι ώρα είναι, και ποια χρονιά. Στο αεροπλάνο επάνω, όταν ψιλό-ζαλίστηκα πριν πάρω ένα υπνάκο, νόμισα προς στιγμή ότι είμαι φοιτητής και πάω στο Ρέντινγκ να ολοκληρώσω σπουδές.

Χρειαζόταν το διάλειμμα, φίλος. Και επειδή οφείλεις στον εαυτό σου να ζεις σαν φυσιολογικός άνθρωπος κάποιες μέρες, αλλά και επειδή οφείλεις να αισθάνεσαι χρήσιμος που και που στη δουλειά σου. Στο συνέδριο πέρασα υπέροχα. Εκτός του ότι με αφορούσε το θέμα και είχε κεντρίσει την προσοχή μου, έκανα εξαιρετικές διασυνδέσεις με τους «Ευρωπαίους εταίρους μας» και αισθάνθηκα σαν φοιτητής την πρώτη μέρα του Εράσμους. Γάλλοι, Ιταλοί, Ούγγροι, Μαλτέζοι, Έλληνες, Σλοβένοι. Όλοι μια χαρά συνεργάτες. Από τις σπάνιες περιπτώσεις που πήρα ευχαρίστηση από τη δουλειά μου.

Οι Βρυξέλλες ήταν βροχερές και μουντές. Ένα χάλι, μία συμφορά. Όταν με πιάνει το αλίμονο και θέλω να φύγω από την μπουρδελο-Κύπρο θα θυμάμαι ότι υπάρχει κόσμος που ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες και θα νιώθω καλύτερα. Παρόλα αυτά, εκμεταλλεύτηκα στο έπακρον τον χρόνο μου εκεί, επισκέφτηκα φίλους που είναι μόνιμοι κάτοικοι και κάναμε catch up, δεν έχω παράπονο, να' ταν κι άλλες.

Επέστρεψα μέσω Αθηνών. Ευκαιρίας δοθείσης τσίμπησα κι εκεί μια έκτακτη διανυχτέρευση. Δεν έχει σαν την Αθήνα, μάνα μου. Κάθε φορά που την επισκέπτομαι τη βρίσκω ακόμα πιο απεριποίητη, αλλά σαν το vibe της, πουθενά! Ομοίως, πρόλαβα και είδα αγαπημένους φίλους που είχα να δω τρία χρόνια (!), ενώ πέρασα και μια βόλτα από τη θεία Βίσση όπου υπέβαλα, γι’ άλλη μια φορά, τα σέβη μου. Η Άννα ήταν σε εξαιρετική φόρμα τόσο φωνητικά όσο και ενεργειακά και παρόλο που το πρόγραμμα το είχα ξαναδεί δεν βαρέθηκα λεπτό. Όμως, παραδέχομαι ότι μεγάλωσα για να τρέχω μόνος μου στα μπουζούκια. Στεκόμουν πέντε ώρες όρθιος στο πατάρι πλαισιωμένος από Κυπρίους φοιτητές (συμπαθέστατα παιδάκια ομολογουμένως) μέσου όρου ηλικίας τα 25 έτη! Ο κυριούλης ετών 37 τι γύρευε μεταξύ τους; Ήταν όντως άβολο. Αλλά σιώπησα, σκέφτηκα ότι μια ψυχή που ήταν να βγει, ας έβγαινε, πωρώθηκα, χτυπήθηκα, βράχνιασα από το πολύ τραγούδι και στις τέσσερις το πρωί αποχώρησα αποδεχόμενος ήττα. Δεν άντεξα να κλείσω το μαγαζί όπως στις ένδοξες εποχές όπου αν δεν έβγαινε ο ήλιος εγώ δεν το κουνούσα ρούπι. Προχτές δεν πρόλαβα να ακούσω καν το ‘δώδεκα’. Ούτε την ‘αγάπη υπερβολική’. Εντάξει.

Την Κυριακή στο κέντρο της Αθήνας έλαβε χώρα το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Δεν προλάβαινα να πάω, έπρεπε να προλάβω την πτήση για Κύπρο. Έμενα στο κέντρο και οι γύρω σταθμοί του μετρό είχαν κλείσει για λόγους ασφαλείας, ενώ δεν έβρισκες ταξί ούτε για δείγμα. Φορτώθηκα υπό μάλης τα μπαγκάζια μου και περπάτησα μέχρι τον σταθμό του μετρό της Ακρόπολης, διασχίζοντας όλη την Πλάκα και μετά τον πλακόστρωτο δρόμο του Αεροπαγίτου. Οι πλανόδιοι πουλούσαν ελληνικές σημαίες και εκατοντάδες οικογένειες με τα παιδάκια τους τις ανέμιζαν ενόσω κατευθύνονταν στην πλατεία Συντάγματος. Είχα να δω τέτοια εθνική σύμπνοια από το Γιούρο του 2004.

Περπατούσα, τους κοίταζα όλους να συστρατεύονται για το μακεδονικό και μόλις μπήκα στο μετρό και απόθεσα έμπηξα κάτι κλάματα του άλλου κόσμου. Αυτό είναι η Ελλάδα. Ο οικογενειάρχης με τα παιδάκια του, που κρατούν ελληνικές σημαίες και πάνε στο Σύνταγμα να διαδηλώσουν για κάτι τελειωμένο. Για άλλη μια απάτη. Για άλλη μια εθνική αποτυχία. Η συναισθηματική μου φόρτιση συνδυασμένη με το αγαπημένο αθηναϊκό τοπίο και ένα τσιγγάνικο ακορντεόν που έπαιζε στο μετρό με τερμάτισαν. Θυμήθηκα τον πατέρα μου που δεν έχανε κάτι τέτοια. Που μου έλεγε ότι «εγώ μεγάλωσα με την ελληνική σημαία, εσύ με την κυπριακή και ο Θεός να μην το δείξει να μεγαλώσει το παιδί σου με κάποια άλλη». Επιβεβαιώνονται όλα.

Ακούω κάτι πανηλίθια επιχειρήματα από μερικούς σχετικά με το Μακεδονικό και κάμνω εμετό. Πώς να πείσεις ανθρώπους που μεγάλωσαν με την ιδέα ότι είναι απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου, πως ξαφνικά δεν είναι; λένε προς υποστήριξη των σκοπιανών θέσεων. Αυτά τα λένε οι ίδιοι που όταν τους πεις ότι αισθάνεσαι Έλληνας προσπαθούν να σε πείσουν ότι καλό είναι να το αφήσεις να ξεθωριάσει χάριν καλλιέργειας κυπριακής συνείδησης, χάριν δημιουργίας καλού κλίματος συνύπαρξης με τους Τούρκους της Κύπρου. Κλασικά, δυο μέτρα και δυο σταθμά. Ψόφο!

Και μιας που άρχισα τους ψόφους! Με το που προσγειώθηκα ενημερώθηκα ότι ο Αναστασιάδης θα είναι ο νταβατζής μας και για την επόμενη πενταετία. ΟΚ. Οι εκλογές αυτές ήταν χρήσιμες. Με έκαναν να αναθεωρήσω κάποια πράγματα περί βλακείας. Εξηγούμαι: Όταν κυβερνούσε ο Χριστόφιας θα θυμάστε ότι έβριζα από το πρωί μέχρι το βράδυ τυρβάζοντας πως δεν είναι δυνατόν να αποδεχόμαστε να μας κυβερνά ένας αμόρφωτος άνθρωπος, ένας άξεστος χωριάτης και να μην αξιοποιούνται στην πολιτική ζωή τόσοι λαμπροί επιστήμονες που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Η υποψηφιότητα του Σταύρου Μαλά για δεύτερη συνεχή εκλογική διαδικασία μου απέδειξε ότι η μόρφωση δεν συνεπάγεται έλλειψην ηλιθιότητας. Μπορείς κάλλιστα να είσαι άψογος επιστήμονας στο αντικείμενό σου και να είσαι ένας χρήσιμος ηλίθιος που εξυπηρετεί κομματικά συμφέροντα.

Λυπάμαι που φτάνω σε τέτοια συμπεράσματα που ευνοούν, και εν μέρει δικαιολογούν, την εκλογή του Χριστόφια στο ύπατο αξίωμα της χώρας το 2008, αλλά ισχύει. Να είσαι κοτζάμ γενετιστής, να αναπαράγεις μικρό-οργανισμούς, να εργάζεσαι για να ανακαλύψεις εμβόλια και άλλα τόσα χρήσιμα πράγματα αλλά να δέχεσαι για δεύτερη φορά (και όλοι ξέρουμε ποιανού είναι το δις εξαμαρτείν…) να θυσιαστείς για το κόμμα. Αν αυτό δεν είναι έλλειψη σοφίας και αξιοπρέπειας, τι μπορεί να είναι; Και όχι μόνο να αποδέχεσαι να ξεπλύνεις το κόμμα, αλλά να το αποδέχεσαι αφότου προηγήθηκαν συνεδρίες επί συνεδριάσεων όπου συζητήθηκαν άλλα ονόματα τα οποία δεν ευοδώθηκαν. Πλήρης εξευτελισμός. Πραγματικά, τον Μαλά λυπάσαι και να τον ειρωνευτείς. Είτε είναι αφελής σε όρια επικινδυνότητας, είτε κάποια συναλλαγή παίζει που δεν μπορούμε και να την στοιχειοθετήσουμε, παρά μόνο να την εικάσουμε. Πάντως, να σε θεωρούν τον τελευταίο τροχό της αμάξης κι εσύ να θυσιάζεις την οικογενειακή σου γαλήνη για ένα εξάμηνο προκειμένου να πείσεις ότι σε κόφτει να κυβερνήσεις, ενώ ήσουν και πέντε χρόνια ανύπαρκτος, μόνο καχυποψία εγείρει. Δόξα τω Θεό έχασε, και ας ελπίσουμε ότι σε πέντε χρόνια θα έχει άλλες έγνοιες.

Καθόμαστε και συζητάμε για τον Μαλά όμως, ενώ θα μπορούσαμε να αναλύουμε πιο σοβαρά θέματα, όπως την εκπροσώπηση της Κύπρου στη Γιουροβίζιον από την Ελένη Φουρέιρα. Επιφυλάσσομαι.


Γύρισα σπίτι στις 9:30. Το γιούδι μου ήταν αποκαμωμένο, αποκοιμισμένο στο κρεβατάκι του. Είναι κρυωμένος και έχει βήχα. Τον φέραμε στο κρεβάτι μας η ώρα τρεις το πρωί. Σήμερα που με αντίκρυσε μετά από τέσσερις μέρες απουσίας, μου έσκασε ένα χαμόγελο που δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο ή αν σήμαινε «σε πεθύμησα». Ό,τι κι αν σημαίνει, τον έπνιξα στα φιλιά. Παναγία μου, θέλω να τον κάνω μια χαψιά. Στις βρυξέλλες πήγα στο Smurf Shop και του αγόρασα στρουμφάκια για να παίζουμε. Πόσο αγωνιώ να στήσουμε μια μέρα το στρουμφοχωριό μας στο σαλόνι και να παίζουμε ιστορίες. 

Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2018

Το Σαββατοκύριακο Με Χίλιες Λέξεις

Είπαμε με τη σύζυγο να καθιερώσουμε μικρά ραντεβουδάκια, άνευ τέκνου, για να περνάμε ποιοτικό χρόνο μεταξύ μας. Να μην είμαστε συνέχεια με ένα «αγάπη μου, το μωρό!» στο στόμα. Αντιλαμβάνεσαι την φιλοδοξία του πράγματος. Να μπορείς να θυμηθείς ότι κάποτε σε αυτή τη γυναίκα με την οποία σήμερα η πιο γλυκιά κουβέντα που ανταλλάζεις είναι «φέρε μου μια πάνα από το ερμάρι της κουζίνας», αφιέρωνες τραγούδια και έκανες μαζί της όνειρα να κάνετε τον γύρο του κόσμου. Περασμένα μεγαλεία. Αφήσαμε τον γιο στη γιαγιά του και είπαμε να πάμε να φάμε ένα γαμο-φαΐ με την ησυχία μας.

Πήγαμε σε ένα από τα νέα λευκωσιάτικα στέκια, απ’ αυτά που μόλις ανοίξουν κατακλύζονται από τον υπόκοσμο και δεν μπορείς να βρεις τραπέζι για δυο μήνες, ώσπου να ανοίξει ένα καινούριο και να γίνει εκείνο το επίκεντρο της νήσου.  Πήγαμε στο έτσι. Δεν βρήκαμε θέση. Πήγαμε σε ένα άλλο. Σε ένα ακόμα πιο δήθεν, ένα ακόμα πιο pretentious. Μας παστώσανε σε ένα τραπεζάκι 2χ2, στο οποίο αν έκλανα θα έσπαζαν τα σερβίτσια και ως διά μαγείας στο διπλανό τραπέζι ήρθε και θρονιάστηκε μια φίλη της πεθεράς μου με τον 80χρονο πατέρα της και τον 4οαρη γιο της. Γίναμε ένα παρεάκι, αφού εκ των πραγμάτων καθίσαμε ο ένας μέσα στον κώλο του άλλου σαν κυριακάτικη εκδρομή της φιλοπτώχου στους Καπέδες. Κάπως έτσι τη βγάλαμε.

Δεν βρήκα τίποτα να φάω (τι θες και με πας εμένα στα γκουρμέ, ποιος είμαι ο Ιαπωνέζος στο Μάστερ Σεφ;) τσαντίστηκα, παραλίγο να τσακωθούμε κιόλας αφού βλαστημούσα τη χώρα που γεννήθηκα και επίλεξα να ζω. Στο τέλος κάναμε μια συμφωνία με τον σεφ να φτιάξουμε κάτι απλό, προσφυγικό, να φάω κι εγώ, να πάει πάσα κακό. Μέσα σε μισή ώρα φύγαμε. Πιατέλα με πέντε ραβιόλια μέσα! Να χαρώ εγώ γαλαντομία. Πάλι καλά που δεν ήταν ένα ραβιόλι μόνο του μέσα στην πιατέλα να επιπλέει, και καλά στιλιστική άποψη. Πφ! Πέρασα από ένα φούρνο στον γυρισμό, πήρα μια τυρόπιτα να φάω σαν άνθρωπος και ησύχασα. Ύστερα πήγαμε και στην πεθερά μου, φέραμε σπίτι τον γιο και τέλειωσε το ρομάντζο του σαββατοκύριακου άδοξα.

Πήγα και ψήφισα. Νομίζω θα συμφωνείτε ότι το μόνο θετικό που προκύπτει από τις εκλογές είναι ότι επισκεπτόμαστε ξανά το Δημοτικό μας σχολείο. Ψήφισα Παπαδόπουλο παρόλο που όσο περισσότερο τον γνωρίζω μέσα από τις συνεντεύξεις του και τις διακαναλικές, τόσο περισσότερο τον σιχαίνομαι. Πίστευα όμως ότι θα ανέκοπτα την πορεία του Μαλά. Δεν θέλω να ξαναδώ την αριστερά στην εξουσία κατ’ ουδένα λόγο. Πουθενά, σε καμία χώρα. Με νευριάζουν, τους βαριέμαι, δεν τους αντέχω λεπτό, με όση καλή διάθεση και να τους κρίνω καταλήγω στο ότι απλά δεν θέλω να τους βλέπω μπροστά μου. Δεν τα καταφέραμε. Δεν πειράζει. Στο δεύτερο γύρο των εκλογών θα λείπω. Κανονίστε να γυρίσω την Κυριακή το βράδυ και να έχει επανέλθει η χούντα του Χριστόφια σε πιο συγκαλυμμένη μορφή.

Το απόγευμα πήγαμε επίσκεψη σε φίλους. Έχουμε όλοι παιδιά πλέον και οι συναντήσεις μας αναλώνονται σε αυτά. Βαρετό από μία άποψη. Δεν εμβαθύνουμε ποτέ στις συζητήσεις μας πια, όπως παλιά. Όλα περιστρέφονται γύρω απ’ τα παιδιά και την πρόοδο τους. Ο γιος μου που δεν είναι συνηθισμένος να έρχεται σε επαφή με άλλα μωρά, δέρνει. Τραβά μαλλιά και γδέρνει με τα νύχια όποιο μωρό βρεθεί στον διάβα του. Είναι μόλις ενός έτους και δύο μηνών και δεν θέλω να βγάλω επιπόλαια συμπεράσματα, αλλά δεν το κρύβω ότι έρχομαι σε τρομερά δύσκολη θέση να απολογούμαι συνέχεια εκ μέρους του. Του εξηγούμε ήρεμα, με λέξεις και λόγια (ανάθεμα κι αν καταλαβαίνει όμως τι του λέμε) ότι αυτό δεν είναι σωστό και ότι τα άλλα παιδάκια δεν τα πειράζουμε, ούτε τα δέρνουμε, μόνο τα χαϊδεύουμε και τα αγκαλιάζουμε, αλλά ως τώρα τζίφος. Ζω για την ώρα που θα τις φάει από κάποιον δυνατότερο και θα δει τον νόστο. Δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ, ειλικρινά. Αγχώνομαι και ξέρω πως με το να του θυμώσω ή να του ασκήσω εγώ βία δεν θα καταφέρω τίποτα. Ίσως τα αντίθετα αποτελέσματα. Από την άλλη, ποτέ στη ζωή μου δεν έχω υπάρξει σε σόι που παίρνει από λόγια και νουθεσίες για να ελπίζω ότι θα κολλήσει τίποτε στο κεφάλι του. Εγώ μια ζωή καθόμουν και τις έτρωγα, ενώ οι γύρω μου έκαναν πάντα της ξερής τους. Πάρε και κατάλαβε τι μας περιμένει.  

Παρόλη τη μικροαστική μιζέρια που μόλις σου περιέγραψα και την οποία βιώνω πλέον στο πετσί μου, είχα ένα μεγαλειώδες φινάλε. Το βράδυ πήγα σε μία εξαιρετική παράσταση, του Εθνικού Θεάτρου Ελλάδος που περιόδευσε στην Κύπρο για δύο παραστάσεις. «Στέλλα Κοιμήσου». Είμαι απαράδεκτος που δεν είχα ξετρυπώσει προηγουμένως αυτό το αριστούργημα και το οποίο μου πήρε δυο χρόνια να γνωρίσω, εγώ που θέλω να πιστεύω ότι ξέρω και δυο θεατρικά πράγματα που συμβαίνουν. Επρόκειτο για μία παράσταση που βασίζεται εξ ολοκλήρου σε αυτοσχεδιασμούς, δεν υπάρχει κείμενο και κάθε βράδυ βλέπεις μια άλλη παραλλαγή της ιστορίας. Η ιστορία βέβαια μένει σταθερή και αφορά σε μία νεοελληνική οικογένεια που σφάζεται επί σκηνής. Πατέρας μαφιόζος με κέντρα διασκεδάσεως στην παραλιακή, μάνα αλκοολική, ένας γιος συριζαίος με όλα τα κουσούρια της παράταξης προσωποποιημένα, δυο κόρες τσουλάκια, η μία εκ των δύο που πρωταγωνιστεί αποφασίζει να διαλύσει τον αρραβώνα της με γιο πολιτικού για χάρη ενός φέρελπι ηθοποιού. Πρόσθεσε και μια βλοσυρή, πλην κουτσή θεία και έναν θείο δικηγόρο και έχεις έτοιμο το δράμα.

Δράμα που προκαλεί γέλιο βέβαια. Στα ¾ του έργου απολαμβάνεις έναν υπέροχο κυνισμό που αποδίδει απόλυτα ρεαλιστικά τη μέση ελληνική οικογένεια που δεν μπορείς παρά να γελάσεις με τα χάλια σου. Στο τελευταίο τέταρτο, εκεί που ξεσπά η βία, απλά κοιτάζεις χάσκοντας, ως είθισται. Είναι σαν να είσαι μέσα στο σαλόνι μαζί τους, σαν να πήγες επίσκεψη σε ένα σπίτι και ξαφνικά καβγαδίζουν όλοι μπροστά σου για να σε αναγκάσουν να τους δικάσεις και να πάρεις θέση. Η αγαπημένη μου σκηνή ήταν εκείνη που ξαφνικά όλοι οι πρωταγωνιστές χωρίζονται σε τρία πηγαδάκια και σφάζονται όλοι ταυτόχρονα για διαφορετικούς λόγους, ο θεατής βλέπει ένα χάος κι όμως ανάλογα με το που εστιάζει την προσοχή του βγαίνει νόημα, δένονται όλα μαγικά μεταξύ τους και μένεις άναυδος από τη σκηνοθετική προσέγγιση.

Τέτοιες παραστάσεις έπρεπε να βλέπουμε και όχι τις αθλιότητες που παράγει η χώρα μας, τις οποίες μετά από κάποιο καιρό τις συνηθίζεις, τις ανέχεσαι και σου φαίνονται και αξιοπρεπείς. Είμαστε για το τίποτε.


Δευτέρα σήμερα, ήρθα δουλειά. Λείπει η καλύτερη μου φίλη. Έφυγε. Έκοψεν ο νους της και ζήτησε μετάθεση. Για τρία χρόνια. Μπορεί και για πάντα. Σίγουρα για πάντα. Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Έχω νεύρα.  Και για εκείνη που έφυγε και με άφησε. Και για μένα που κάθομαι ακόμα εδώ. 

Δευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2018

Ξεσκονίζοντας Το Εκλογικό Μου Βιβλιάριο

Για πότε φτάσαμε στις προεδρικές εκλογές του ’18 ούτε που το πήρα χαμπάρι. Η πενταετία του Αναστασιάδη ήταν σαν ένα χαλαρό ντουζάκι συγκριτικά με την κόλαση του Χριστόφια κατά τη διάρκεια της οποίας μετρούσαμε αντίστροφα τα δευτερόλεπτα από την πρώτη μέρα, σαν φαντάροι που λαχταρούσαν την απόλυση. Ομολογώ ότι τα ψυχολογικά τραύματα που μου άφησε η διακυβέρνηση του άχρηστου δεν έχουν επουλωθεί. Και ήταν τόσο βαθειά που ακόμη και οι γκάφες του Αναστασιάδη περνούν στα ψιλά μπροστά του. Σκέψου για πόσα κιλά αχρηστίας μιλούμε. Ακόμη και τώρα που στα γράφω και τα θυμάμαι, μου σηκώνεται η τρίχα.

Ο Αναστασιάδης είχε και καλές στιγμές. Μπορεί να του φόρτωσαν το βάρος του κουρέματος και συμφωνώ ότι φέρει τεράστια ευθύνη γι αυτό, αλλά όταν η χώρα δεν είχε προλάβει να συνέλθει καν από τα αποκαΐδια του προηγούμενου, δεν μπορούμε να έχουμε παράλογες απαιτήσεις. Παρόλα αυτά, έστω και τυπικά μας έβγαλε από το μνημόνιο, το οποίο συμφωνώ ότι τσούζει ακόμα, αλλά τουλάχιστον μας τόνωσε ψυχολογικά, ενώ ταυτόχρονα έκανε δυο τρία στοιχειώδη στην εσωτερική διακυβέρνηση τα οποία μας τα πούλησαν με πολύ σωστό τρόπο.

Για μένα, το μελανότερο σημείο του Αναστασιάδη ήταν ο διαχειρισμός του Κυπριακού. Όχι τόσο του πολιτικού προβλήματος αυτού καθεαυτού (αφού πιστεύω ότι η διχοτόμηση είναι αναπόφευκτη είτε αυτή γίνει ωμά, είτε γίνει πιο συγκαλυμμένα διά μέσου της ΔΔΟ), αλλά του Κυπριακού προβλήματος ως κοινωνικό φαινόμενο. Όλοι αυτοί οι ξέμπαρκοι, ανίδεοι της Unite Cyprus Now που εξέθρεψε η κυβέρνηση και εν μία νυκτί την είδαν ειδήμονες κάνοντάς μας μαθήματα συνταγματικού, διεθνούς δικαίου και πολιτικής αγωγής, ήταν το μεγαλύτερο σκατό που προέκυψε αυτή την πενταετία. Μαθήματα ποιών; Ημών! Που ανεβάσαμε μυωπία 8 βαθμών σπουδάζοντας τα πιο πάνω μαθήματα και που έλιωσε ο κώλος μας για να εντρυφήσουμε. Ήρθαν να μας ρημάξουν όλα όσα μάθαμε, πέντε-δέκα επιτήδειοι με σφυρίχτρες. Ούτε ένα «άτε άσσιχτίρ» εις άπταιστην τουρκική δεν αρκεί για να περιγράψει το κακό που προξένησαν στην ομοψυχία του κυπριακού συνόλου απέναντι στον πραγματικό εχθρό – Την Άγκυρα. Τους κυβέρνησε πέντε χρόνια ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της όποιας λύσης, έκανε μια τρύπα στο νερό ακόμα και με αβάσταχτες υποχωρήσεις, και ακόμα και τώρα τους φταίμε εμείς οι πιο "παραδοσιακοί" που δεν θέλουμε να τα ξεπουλήσουμε όλα. 

Αντιλαμβάνεσαι ότι τα ψυχοφάρμακα δεν φτάνουν για όλους στην Κύπρο.

Κατά τα άλλα, έμεινα ευχαριστημένος αυτή την πενταετία με την έννοια ότι δεν έχω και ιδιαίτερες προσδοκίες από το γνωστό κυπριακό συρφετό που αυτό-αποκαλείται «πολιτική σκηνή». Δεν περιμένω θαύματα, αναγνωρίζω ότι ζώντας σ’ αυτόν τον καμένο τόπο θα πρέπει να ανεχθώ ένα άλφα επίπεδο διαφθοράς, ττοππουζοχωρκατοσύνης και κουτοπόνηρης συνωμοσίας αφού μου απαγορεύεται διά νόμου να περπατώ στον δρόμο και να τους πυροβολώ ανάμεσα στα μάτια για να επιβάλω την τάξη.

Τούτων λεχθέντων να σου πω ότι είναι και η πρώτη φορά από τότε που έκλεισα τα 18 που δεν ξέρω ποιον να ψηφίσω στις ερχόμενες εκλογές, γιατί ακόμα και ο Νικόλας που εμφανίζεται ως ο σωτήρας των πιο εθνικοφρόνων ψηφοφόρων εμένα δεν με έπεισε 100%. Θα πάρω τεράστια ψυχική ικανοποίηση αν το ΑΚΕΛ καταποντιστεί και μείνει τρίτο κόμμα, φυσικά, αλλά δεν θεωρώ ότι θα δούμε άσπρη μέρα, όποιος και να εκλεγεί. Γιατί και ο Νικόλας προέρχεται από το ΔΗΚΟ το οποίο ευθύνεται για την εκλογή Χριστόφια επομένως έχει κι αυτός τα βαρίδια του. Μπορεί ο Αναστασιάδης να πίνει, να ξεπουλά, να χάσκει, αλλά υπάρχει και το αγγλικό better the devil you know που δεν ήρθε τυχαίως δεύτερο το 1993!

Μπορεί και γι’ αυτό αυτές οι εκλογές να μας έφτασαν πριν το καταλάβουμε. Επειδή έχουμε χωνέψει ομαδικώς ότι δεν υπάρχει πλέον καμία ελπίδα. 

Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2018

Βλέπουν Ρατσισμό Παντού

Έχω βαρεθεί όλον τον κόσμο, ειλικρινά σου μιλώ.

Δεν ταιριάζουμε και δεν χρειάζεται να το παλεύουμε άλλο. Βαρέθηκα να περικυκλώνομαι από ατόφια βλακεία και ακραιφνή ηλιθιότητα. Βρείτε μου έναν πύργο με ίντερνετ να πάω να κλειστώ μέσα, να μην κυκλοφορώ, να μην σας βλέπω.

Βομβαρδίζομαι από του κόσμου τη φαιδρότητα πανταχόθεν.

Με ενημέρωσε χθες η Μπρέντα ότι έγινε ένας χαμούλης, επειδή μία διαφημιστική εκστρατεία του H&M απεικόνιζε ένα ξανθό παιδάκι με ένα φούτερ που είχε επάνω μία στάμπα με μία τίγρη και έγραφε «survival expert», ενώ ένα άλλο έγχρωμο παιδάκι φορούσε ένα άλλο φούτερ που έγραφε «coolest monkey in the jungle». Περιττό να περιγράψω τι έγινε. Σεισμός μεγατόνων. Εν πάση περιπτώσει, αποσύρθηκαν και οι δυο διαφημίσεις μετά από το αντιρατσιστικό παραλήρημα κι αποκαταστάθηκε η τάξη.



Είμαι τώρα εγώ για να κάθομαι να ασχολούμαι με αυτές τις μαλακίες;

Ποιος σώφρον άνθρωπος πολεμά τάχα μου τον ρατσισμό με ρατσισμό; Κανένας. Ποιος σας είπε, άθλιοι πρήχτηδες, ότι η τίγρης είναι πιο χρήσιμο ζώο στη ζούγκλα από τον πίθηκο και θεωρείτε υποτιμητικό να φορά το έγχρωμο παιδάκι το αντίστοιχο ρούχο; Ο πίθηκος, αν θέλετε να το υπέρ-αναλύσουμε, είναι πιο έξυπνο ζώο από την τίγρη. Υπήρξε ο προπομπός του ανθρώπου. Άρα, κατά μία έννοια είναι πιο τιμητικό να σε συγκρίνουν με τον πίθηκο (αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει συνάφεια του τι φοράς με το τι είσαι), παρά με ένα αιλουροειδές. Επιπλέον, και τα δύο ζώα είναι τα μάλα χρήσιμα, αλληλοσυμπληρώνουν το ένα το άλλο, όπως και όλοι οι ζωικοί οργανισμοί στην διατροφική αλυσίδα. Άρα, με ποια λογική σας έθιξε το σλόγκαν; Όσο απαραίτητο είναι ένα σκουλήκι, άλλο τόσο είναι και το γεράκι. Όσο απαραίτητος είναι ο πίθηκος, άλλο τόσο είναι η τίγρης. Αν δεν μπορείτε να τα εκτιμήσετε εξίσου, not our problem. Αλλά επειδή εσείς που πολεμάτε τα στερεότυπα είστε προτίστως κολλημένοι και εξαρτώμενοι απ’ αυτά, και επειδή έτυχε όταν ήσασταν μικροί να σας πουν ότι το λιοντάρι είναι ο βασιλιάς, και ο πίθηκος ο βλάκας, πιστέψατε ότι η διαφήμιση είναι προσβλητική. Καμία εγκεφαλική πρόοδος στον τομέα της αντίληψης από τα παιδικά σας χρόνια και μετά.

Ομοίως, είχε γίνει μια συζήτηση τις προάλλες για μία νέα σειρά στο Netflix που θα αφορά στον Τρωικό Πόλεμο. Οι ηθοποιοί που θα ενσαρκώνουν τον Δία και τον Αχιλλέα είναι έγχρωμοι. Ακολούθησε ένας αντίστοιχος, άσκοπος χαμός επειδή κάποιοι τόλμησαν να διαφωνήσουν με την επιλογή των ηθοποιών. Μεγάλη συζήτηση, ομολογουμένως. Όπως και να ‘χει, δεν καταλαβαίνω γιατί μερικοί αρέσκονται να προσδίδουν ρατσιστικά κίνητρα σε όποιον τολμά να διαφωνήσει με το κάστινγκ. Μα, δεν εξετάζουμε νομικά το θέμα, κύριοι. Δεν πιστεύω να υπάρχει λευκός άνθρωπος που να θεωρεί έναν έγχρωμο άνθρωπο κατώτερό του και ανάποδα. Αλλά είναι ελαφρώς κουφό. Όταν γνωρίζουμε από τις περιγραφές του Ομήρου ότι ο Αχιλλέας ήταν ξανθός, και όταν γνωρίζουμε ότι οι Θεοί του Ολύμπου ήταν φτιαγμένοι κατ’ εικόνα και ομοίωση των αρχαίων Ελλήνων που μπορεί μεν να ήταν μελαχρινοί, αλλά σίγουρα δεν ήταν έγχρωμοι, τότε το να επιλέγεις έγχρωμους ηθοποιούς αποδεικνύει ότι το κριτήριό σου είναι η μάζα των τηλεθεατών τους οποίους εύχεσαι να κερδίσεις. Κι αυτό είναι απόλυτα θεμιτό. Απευθύνεσαι στην αμερικανική αγορά, συμφέρει τον παραγωγό οι χιλιάδες έγχρωμοι τηλεθεατές να ταυτιστούν με τον Αχιλλέα και να αυξήσουν τα ποσοστά θεαματικότητας. Ποιος νοιάζεται αν υπάρχει μυθολογική ανακολουθία. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται, σιγά το πράμα. Το πολύ-πολύ να μην κάτσω να το παρακολουθήσω. Αλλά αν εγώ αυτό το βρίσκω ολίγον τι παράξενο δεν συνεπάγεται ότι πάσχω από «υποβόσκων ρατσισμό». Δεν στερώ ανθρώπινα, νομικά κατοχυρωμένα δικαιώματα από κάποιον. Δεν υποτιμώ κάποια οντότητα απλώς διαφωνώ με την καλλιτεχνική προσέγγιση.

Στο κάτω-κάτω, εδώ μιλούμε για τέχνη. Το πλέον αόριστο πράμα. Αν θέλεις να παρουσιάσεις τον Δία σαν έγχρωμο άντρα κάντο. Αν θέλεις να τον παρουσιάσεις σαν μία ξανθή γυναίκα ντυμένη  με αντρικά ρούχα, πάλι κάντο. Αν θέλεις να τον παρουσιάσεις σαν Κινέζο με λευκό μύστακα, κάντο. Αν θέλεις να τον παρουσιάσεις σαν ένα τεράστιο, βλοσυρό σκύλο που βολοδέρνει στον Όλυμπο και ό,τι κινείται το γαμεί, κάντο. Ποιητική αδεία! Αλλά να στιγματίζεται ως ρατσιστής όποιος διαφώνησε με τη διανομή, επειδή δεν ταυτίζεται με τη φασιστική κορεκτίλα που πρέπει να επικρατήσει παντού στην πλάση, για να μην θιγεί καμία κοινωνική ομάδα, φανερώνει σκέτη κακογαμησιά.


Όσο κουφό είναι να υποδυθεί τον τελευταίο Ιάπωνα Σαμουράι ο Τομ Κρουζ, όσο κουφό είναι να υποδυθεί τον Νέλσον Μαντέλα ο Μπραντ Πιτ, άλλο τόσο είναι να υποδυθεί τον Αχιλλέα ένας έγχρωμος. Γνώμη μου! Από εκεί και πέρα, ουδείς αμφισβητεί το δικαίωμα του οποιουδήποτε να παίξει το οτιδήποτε. Και ο Ρουβάς δικαιούται να πει το Άξιον Εστί, αλλά πέραν του εαυτού του πόσους άλλους έπεισε; Πόσοι πήγαν να τον δουν στο κέντρο που τραγουδά και του ζήτησαν για παραγγελιά Μίκη Θεοδωράκη; Δεν του απαγορεύουμε να το πει. Ας πει και ψαλμούς του Πάσχα αν γουστάρει. Εμείς δεν γουστάρουμε να τον ακούσουμε. Δεν έχει να κάνει με ρατσισμό. Έχει να κάνει με το κατά πόσον το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα μας γεμίζει το μάτι. Σταματήστε να βλέπετε παντού φαντάσματα για να δικαιολογείτε τα ψυχολογικά σας.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 04, 2018

Ρεζολούσιονς

Το 2018 έχω βάλει στόχο να ισορροπήσω ανάμεσα στην παλιά και την καινούρια μου ζωή. Εντάξει, το μωρό μας έβαλε σε μία διαφορετική τροχιά, χάρη της οποίας αποκοπήκαμε προσωρινά από τον παλιό τρόπο ζωής μας και ήταν ωραίο. Τώρα θέλω να μετριάσω την αρρωστημένη προσκόλληση στο μωρό και να επανέλθω όσο μπορώ και στις δικές μου ανάγκες. Τούτων λεχθέντων, μέσα στο 2018 θέλω:

Να ξαναρχίσω κολύμπι – αδιαπραγμάτευτο (ήδη έχω πόνους στη μέση και πρέπει να τη γυμνάσω).

Να πάω τουλάχιστον ένα ταξίδι στο εξωτερικό και να επεκτείνω τον χάρτη της αυτοκρατορίας μου – αδιαπραγμάτευτο (λίγο χρόνο να περάσεις στην Κύπρο συνηθίζεις και γίνεσαι ένα με τα σκατά της).

Να ξαναπαίξω θέατρο με τους φίλους μου – διαπραγματεύσιμο γιατί δεν εξαρτάται μόνο από μένα, πρέπει να συντονιστεί το σύμπαν (μακάρι να εξαρτιόταν, έχω στημένες παραστάσεις μέσα στο μυαλό μου και απλά απομένει να τις παίξουμε).

Να μπορώ να διαθέτω περισσότερο ποιοτικό χρόνο στη γυναίκα μου – διαπραγματεύσιμο, γιατί it takes two to tango, ή «η αγάπη θέλει δύο για να ζεσταθεί».

Μέσα σ’ όλα αυτά, βάλε και το ότι το 2018 είναι έτος ανακαίνισης, έτος ξεσπιτώματος, έτος επιστροφής στο πατρικό και συγκατοίκησης με τη μάνα μου και κατάλαβε πόσα από τα παραπάνω θα καταφέρω να εφαρμόσω. Δεν πειράζει, κάλλιο και τα μισά να γίνουν. Το θέμα είναι να κάνεις λίστες και να ξέρεις τι εκκρεμεί να μπει σε τάξη. Να έχεις σκοπό στη ζωή σου.

Όταν και εφόσον τελειώσουν όλα αυτά τα κλαπατσίμπαλα και πάρουμε μια ανάσα, θέλω να κάνω και μια κόρη. Ιδανικά θα ήθελα τρία παιδιά (δύο γιους και μία κόρη), αλλά δυστυχώς δεν βλέπω να τον πιάνουμε τον στόχο. Τρία παιδιά στις μέρες μας κάνουν μόνο οι εκατομμυριούχοι. Οι υπόλοιποι με το ζόρι να μεγαλώσουμε και να σπουδάσουμε δύο. Ναι, ναι, ξέρω τα μωρά αγάπη θέλουν και δεν πειράζει αν δεν έχουν δεύτερο βρακί να βάλουν, και εν μέρει συμφωνώ. Αλλά όταν συγκρίνω τον τρόπο που μεγάλωσα εγώ και σκέφτομαι ότι εκείνες οι οικονομικά ανθηρές εποχές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και δεν μπορώ να μεγαλώσω τον γιο μου όπως με μεγάλωσαν εμένα, αισθάνομαι άσχημα που με το «έχει ο Θεός  θα πάμε παραπέρα». Εμένα να με φτύσετε αν δούμε άσπρη μέρα.

Το 2018 δεν μου γεμίζει το μάτι σαν νούμερο. Ευκαιρία να το αλλάξω.


Καλή χρονιά!