Σάββατο, Δεκεμβρίου 29, 2012

Ωδή στο Απερχόμενο '12 και Fingers Crossed για το '13.


Με βαθύτατη θλίψη θα εγκαταλείψω το 2012.

Ομολογώ ότι ήταν μία από τις καλύτερές μου χρονιές σε όλα τα επίπεδα.

Το μεγαλύτερο κέρδος ήταν και πάλι τα ταξίδια, τα οποία θεωρώ και ως τις πιο χρήσιμες επενδύσεις που κάνουμε στη ζωή μας. Δόξα τω Θεώ, φέτος πήγαμε Ελλάδα δύο φορές, Ιταλία, Σλοβενία, Ισλανδία και Νορβηγία. Απίστευτη συγκομιδή εμπειριών, φωτογραφιών, βίντεο κλιπ και αναμνήσεων για τουλάχιστον μέχρι να μας κλείσει το μάτι το Αλτσχάιμερ.

Σε επίπεδο ελεύθερου χρόνου, και πάλι, βγήκα τα μάλα κερδισμένος. Ξεζούμισα τον ελεύθερο μου χρόνο, άδραξα τη μέρα, εκμεταλλεύτηκα κάθε δευτερόλεπτο της. Στα Ισπανικά πέρασα τις εξετάσεις μου με έπαινο, η παράσταση που ανεβάσαμε με τον δικηγορικό σύλλογο ήταν κάθε μέρα sold out, ενώ τήρησα την υπόσχεσή μου για επιστροφή στα γυμναστήρια και κολυμπούσα ανελλιπώς από τον Σεπτέμβρη μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, αλλάζοντας κατά πολύ το σώμα μου.

Η σχέση μου με τη Μπρέντα ενισχύθηκε μέσα στο 2012, μάλιστα τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές έχουμε και επέτειο, κλείνουμε δύο χρόνια μαζί. Η Μπρέντα μου άλλαξε τη ζωή, ή μάλλον μου έμαθε τη ζωή, σε βαθμό που πλέον δεν θυμάμαι πώς ήταν η ζωή μου ως μπακούρι. Ο μεγαλύτερός μου εφιάλτης είναι να με αφήσει μια μέρα σύξυλο και να πρέπει να ξαναμπώ στο παιχνίδι του φλερτ (του ποιού;) σε μια χώρα με ελάχιστες πραγματικές γυναίκες.

Τέλος, μα πάνω απ’ όλα, έκλεισα τον κύκλο της ψυχοθεραπείας και είμαι πάλι νόρμαλ! Θα έκλεινε ούτως ή άλλως ο κύκλος της, γιατί άμα σου πω πόσα πλήρωνα για κάθε συνεδρία, θα πέσεις ξερός. Αλλά είναι μεγάλη υπόθεση να σου λέει η ίδια η ψυχολόγος ότι δεν χρειάζεται να ξαναβρεθείς μαζί της (σκέψου πόσο την έπρηξα που έφτασε η ίδια στο σημείο να μου πει ότι γιατρεύτηκα, παρά να συνεχίσει να μου τρώει χρήματα στο άσχετο).

Τέλος πάντων, με όλα αυτά τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω από το 2012;

Για το 2013, να σου πω την αλήθεια, δεν πετάω και τη σκούφια μου. Κατ’ αρχάς με επηρεάζει το 13 σαν αριθμός και με προδιαθέτει εναντίον του. Επιπλέον, οι μειώσεις μισθών και η ψυχολογική βία που δεχόμαστε πανταχόθεν για το αβέβαιο αύριο που δεν θα έχουμε να φάμε δεν μου επιτρέπει να προγραμματίζω μεγαλεπίβολα ταξίδια. Πέσανε και πολλοί γάμοι κολλητών μέσα στο 2013, καταλαβαίνεις, θα ξηλωθούμε κανονικότατα.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν και γεγονότα τα οποία προσδοκώ σαν ανάσταση νεκρών. Πρώτα απ’ όλα θα είναι ένα Christofias-Free έτος. Απαλλασσόμαστε παγκυπρίως μια για πάντα από το καρκίνωμα της βλακείας, της έλλειψης καλαισθησίας, της ημιμάθειας και του χωρκαθκιού. Θα μας πρήξει τα παπάρια βέβαια σαν απλός πολίτης, αφού θα ξεσπαθώνει κατά παντός υπευθύνου με κάθε ευκαιρία, αλλά ποιος τον χέζει όταν δεν τον πληρώνουμε;

Επίσης και πάνω απ’ όλα, η Βισσάρα μου θα ανεβάσει τους Δαίμονες. Μετρώ ήδη ανάποδα τις μέρες. Περιττό να σου πω ότι βράδυ παρά βράδυ ονειρεύομαι ότι με κάποιο τρόπο μου αναθέτει τον ρόλο του διαβόλου και καλούμαι να συμμετάσχω στην παράσταση. Αγχώνομαι γιατί δεν ξέρω αν θα λειτουργήσει το μηχάνημα το οποίο θα με προσγειώσει στη σκηνή και ξυπνώ απότομα. Το να δω ζωντανά τους Δαίμονες για μένα είναι τόσο σημαντικό, όσο το να επιστρέψουν στην τηλεόραση τα ‘παιχνίδια χωρίς σύνορα’ και να με καλέσουν να παίξω.

Τέλος, η χρονιά θα ξεκινήσει αισίως με το ‘Ξύπνα Βασίλη’ την παράσταση που σκηνοθετώ μαζί με τον καλύτερό μου φίλο, στα τέλη Ιανουαρίου, οπότε έχω κι άλλα να προσδοκώ. Θα σας δώσω περαιτέρω λεπτομέρειες όταν πλησιάσουν οι μέρες.

Εύχομαι σε όλους να έχουμε μια υπέροχη νέα χρονιά. Βάλτε στόχους και κυνηγήστε τους. Είναι μεγάλη αμερικανιά αυτό που σας προτρέπω, αλλά μόνο έτσι θα έχετε γλυκά γεράματα… Δημιουργώντας αναμνήσεις. Αν μας αφήσουν να τα φτάσουμε βέβαια, στη σκατοχώρα που γεννηθήκαμε…

Σάββατο, Δεκεμβρίου 22, 2012

Η Μέρα των Γενεθλίων Μου


Πέρασα εξαιρετικά τη μέρα των γενεθλίων μου κι αυτό γιατί έκανα μόνο ό, τι γούσταρα.

Όπως σου είπα και προχθές, φόρεσα μετά από πάρα πολλούς μήνες τη στολή του Μπάτμαν. Μεγάλη συγκίνηση. Ακόμα μου μπαίνει! Και όχι μόνο απλά μου μπαίνει, είναι ακόμα αστραφτερή και σέξι, μου σηκώνεται μόνο που τη φορώ! Δεν μπορείς να φανταστείς πόση δύναμη μου δίνει.

Τη φόρεσα που λες, και βγήκα παγανιά στη γειτονιά, χέρι, χέρι με τη Μπρέντα που εκτελούσε χρέη κινηματογραφιστή. Ήθελα να δω πως θα αντιδράσει ο λαουτζίκος στη μεγαλοπρεπή μου θέα, πόσα δυστυχήματα θα προκαλούσα στη λεωφόρο 28ης Οκτωβρίου, πόσες γιαγιούλες θα πάθαιναν καρδιακό, πόσα παιδάκια θα τραβούσαν τη φούστα της μάνας τους κραυγάζοντας «μάνα, ο Μπάτμαν».

Θα σου πω εγώ. Κανένας και τίποτα. Τόση απογοήτευση που πήρα χθες, ούτε στον εχθρό μου! Άρχισα να πιστεύω ότι αυτή η στολή σε κάνει αόρατο, γιατί δεν μου έδωσε σημασία ούτε η σκιά μου. Περπατούσα όσο πιο κορδωτά γίνεται, βαρούσα τις μπότες στην άσφαλτο να προκαλέσω σεισμό, μα τίποτα. Οι περισσότεροι οδηγοί δεν έστρεφαν καν το κεφάλι να με δουν, κι όσοι το έκαναν, όχι μόνο δεν έχαναν τον έλεγχο του αυτοκινήτου τους, αλλά ούτε καν κόρναραν για να γίνει τζερτζελές.

Μια γριούλα που έβγαινε από ένα φούρνο φορτωμένη σακούλες με κοίταξε σαν να έβλεπε το πιο καθημερινό πράγμα στον κόσμο, κάτι κυρίες από τα μπαλκόνια που άπλωναν ρούχα με κοίταξαν αδιάφορα, ενώ τρία κοριτσάκια που έλεγαν τα κάλαντα και κουτσομπόλευαν στον δρόμο δεν μπήκαν καν στη διαδικασία να διακόψουν τη συνομιλία τους και να με περιεργαστούν.

Ένα είναι το συμπέρασμα: Είτε στη γειτονιά μου δεν ξέρουν ποιος είναι ο Μπάτμαν, είτε θέλουν πόλεμο. Όπως και να ‘χει, δεν ταιριάζουμε σου λέω, τόσο αντικειμενικά στο λέω, πιο ξενέρωτη γειτονιά δεν έχω ξαναδεί!


 Την επόμενη φορά θα βγω τσάρκα με το batmobile μπας και μου δώσουν σημασία!

Η μέρα των γενεθλίων μου κορυφώθηκε με θέατρο.

Πήγαμε να δούμε τη Μιμή Ντενίση στον ΘΟΚ. Μη μου πεις ότι δεν ήταν το καλύτερο φινάλε που θα μπορούσες να φανταστείς;

Μην πέσεις να μας φας, είχαμε δωρεάν προσκλήσεις. Η αλήθεια είναι πάντως πως μας έτρωγε ο κώλος μας να τη δούμε και από κοντά. Ακούστηκαν πολλά γι αυτή τη θεατρική απόπειρα, αν και στο τέλος πλησιάσαμε εμείς σε άλλου είδους απόπειρα.



Το έργο, φίλε, είναι πανάθλιο. Δεν σώζεται με τίποτα. Κατ’ αρχάς είναι βαρετό σαν υπόθεση, ανισόρροπο όσον αφορά τους χαρακτήρες και την πλοκή, προβλέψιμο και σαχλό, βρες ένα αρνητικό επίθετο και κότσαρέ του το, μέσα θα πέσεις.

Η Ντενίση όσο συμπαθής κι αν μου είναι σαν προσωπικότητα, επιβεβαιώνει τον Λαζόπουλο στο θέμα του ταλέντου. Τα σκηνικά έπαιζαν καλύτερα από δαύτην. Επίσης, από το πολύ το τράβηγμα στη μούρη πιο πολύ θυμίζει τον Ζαχαράτο ντυμένο σαν Ντενίση, παρά τον εαυτό της. Κατά της διάρκεια της παράστασης αλλάζει διάφορα φανταχτερά φουστάνια (και άκυρα ως προς το θέμα της παράστασης) όπως έκανε κάποτε η Βουγιουκλάκη προκειμένου να αποπροσανατολίσει το ενδιαφέρον του κοινού. Παρεμπιπτόντως, μπορεί να αρνήθηκε σε πρόσφατη συνέντευξη ότι έχει πάρκινσον, πάντως σείεται ολόκληρη ακόμα και όταν είναι ακίνητη.

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ήταν ο Τσουρής, η Παπαδοπούλου, ο Κυριαζής και η Σαντοριναίου. Εξαιρουμένης της τελευταίας, η οποία κάνει ό, τι μπορεί η καημένη για να περιμαζέψει τα ασυμμάζευτα, όλοι οι υπόλοιποι είναι από μετριότατοι έως και αίσχος. Ειδικά τον Τσουρή δεν μπορώ να τον βλέπω, παίζει ακόμα σαν να είναι παλιάτσος στα «παιδικά χαμόγελα». Εκνευριστικός μόνο που αναπνέει. Η Παπαδοπούλου θα πρέπει να κάνει τεράστιους τεμενάδες και νηστείες για χάριν του ΔΗΚΟ που της δίνει ψωμί να φάει, γιατί κι αυτή πιο πολύ προσβάλλει την τέχνη παρά την υπηρετεί. Όσο για τον Κυριαζή που από δήμαρχος έγινε κλητήρας, τι να πεις… Αυτή είναι η Κύπρος μας!

Είναι κρίμα που σε ένα τόσο μοντέρνο και πολλά υποσχόμενο κτήριο παίζουν ακόμα ηθοποιοί του 1821, με τις ίδιες μανιέρες, με καθόλου κέφι και κυρίως σε τόσο ηλίθια έργα. Αν το ήξερα πως ο φορολογούμενος θα πλήρωνε τόσα χρήματα για να βλέπουμε ακόμα εν έτει 2012 δεινόσαυρους που στοίχειωσαν τα παιδικά μας χρόνια να κάνουν τους ηθοποιούς, δεν θα έδινα δεκάρα τσακιστή στο κράτος!

Φέρτε νέες φάτσες στον ΘΟΚ, for fucks sake!

Κατά τα άλλα, γέλασα πολύ όταν στο Φουαγιέ του θεάτρου συνάντησα πολλούς γνωστούς οι οποίοι όλοι, μα όλοι, μας είπαν ότι ήρθαν από περιέργεια για να δουν το νέο κτήριο, για να δουν το έργο, αλλά όχι για να δουν τη Μιμή, η οποία είναι του πεταματού. Πιο πιθανό ήταν να έβρισκες θεατή να σου πει ότι ήρθε για να τσεκάρει τα κουφώματα του κτηρίου, παρά για την Ντενίση. Πόσο αστείο!

Ήταν κοινό μυστικό ότι όλοι για τη Ντενίση πήγαμε. 

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2012

Στα 32!


Σήμερα κλείνω τα 32.

Σκέφτομαι πόσο έχει αλλάξει η φιλοσοφία της ζωής μου τα τελευταία δύο χρόνια και βγάζω συνταραχτικά συμπεράσματα.

Όταν μπήκα στο χειρουργείο σαν σήμερα, πριν 2 χρόνια, λόγω ανευρύσματος και κοίταζα τον προβολέα έως ότου επιδράσει το αναισθητικό και κοιμηθώ, σκεφτόμουν ότι αν κάτι πάει στραβά και πεθάνω κατά τη διάρκεια της εγχείρησης θα φύγω πλήρης.

Ήμουν 29 χρονών τότε και ένιωθα πλήρης. Ποιού να το πεις; Σκεφτόμουν ότι δεν χρειάζεται να είμαστε άπληστοι σε αυτή τη ζωή και να είμαστε ευτυχισμένοι με όσα ζήσαμε και πετύχαμε. Εν έτει 2009 και σπουδές είχα ολοκληρώσει, και θυελλώδεις έρωτες είχα ζήσει, και ταξίδια είχα κάνει, και φίλους πολλούς είχα, δεν υπήρχε λόγος να μην νιώθω πλήρης. Αναντίρρητα, θα ήταν καλύτερα αν μου δινόταν παράταση, αλλά κι αν ακόμα τελείωναν όλα εγώ θα ένιωθα πλήρης.

Δύο χρόνια μετά, σκέφτομαι το σκηνικό και απορώ με τον εαυτό μου. Πώς μπορούσα να νιώθω πλήρης στα 29; Δεν επρόκειτο για μια έξαρση ταπεινότητας εκ μέρους μου, αλλά για μία απίστευτη άγνοια για τις χαρές της ζωής. Είναι λυπηρό που το παραδέχομαι τόσο ανοιχτά, αλλά φιλοσοφώντας το όσο πιο ειλικρινά γίνεται, εκεί καταλήγω. Ευτυχώς, τα πράγματα έχουν αλλάξει κατά 180 μοίρες.

Σε πληροφορώ ότι τα τελευταία δύο χρόνια παίζει να έχω ζήσει ό, τι δεν είχα ζήσει 29 χρόνια μαζεμένα. Τα τελευταία δύο χρόνια έχω καλύψει συναισθηματικά κενά δεκαετιών, έχω επιχειρήσει τρέλες που υπό άλλες συνθήκες θα καταχώνιαζα στα donts του μυαλού μου, έχω βάλει τον εαυτό μου στις προτεραιότητές μου, έχω κάνει άπειρα ταξίδια (επισκέφτηκα 9 διαφορετικές χώρες μέσα σε 2 χρόνια!) και πού είσαι ακόμα…

Είναι απίστευτο το πόσο άλλαξα, παρόλο που χρειάστηκε να ακολουθήσω ψυχοθεραπεία για να το επιτύχω. Είμαι πλέον πιο «στ’ αρχίδια μου», είμαι πιο χαλαρός και πιο «δεν γαμιέται ας πεθάνω πιο νωρίς». Μπορεί βέβαια πολλοί από εσάς που με ξέρετε χρόνια, να θεωρείτε ότι πόρρω απέχω από το «χαλαρός» και το «στ’ αρχίδια μου» αλλά διαφωνώ, θεωρώ ότι έχω κάνει σημαντικά βήματα μπροστά. Τι βήματα δηλαδή, βηματάρες! Και αυτό το αντιλαμβάνομαι καλύτερα όταν σκέφτομαι πως αν μου ξαναπούν αύριο ότι μπορεί να πεθάνω, όχι, δεν θα νιώθω πλήρης, αλλά θα νιώθω ότι πραγματοποίησα μόνο το 10% των πραγμάτων που σκοπεύω κι έβαλα στόχο να ζήσω.

Θέλω να κάνω και αυτό και το άλλο, και το παράλλο, κι ό, τι μου καπνίσει!

Είναι κρίμα που αλλάζω στάση μυαλού ολίγον τι αργά, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Δεν θα ζήσουμε 200 χρόνια, ούτε καν 60 μπορώ να σου πω. Γι αυτό από δω και μπρος, καμία ενοχή, καμία τύψη, ελάχιστοι συμβιβασμοί και πολλά περισσότερα θέλω.

Χρόνια πολλά σε όλους μας. Πολλά ευχαριστώ στη Μπρέντα που αποτελεί τον πιο σημαντικό λόγο της ευτυχίας μου τα τελευταία δύο χρόνια, κι ελπίζω και για όλα τα επόμενα.

Σήμερα δεν ξέρω πως θα γιορτάσω, το σίγουρο είναι ότι θα ντυθώ ξανά Μπάτμαν μετά από πολλούς μήνες και θα πάω βόλτα. Αν έρθει το τέλος, σωθήκατε!

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2012

She Killed Bill!

Αγαπητοί αναγνώστες, φίλτατοι μπλογγεράδες,
Διακόπτουμε την κανονική ροή του μπλόγκεως διά να σας μεταδώσουμε έκτακτο δελτίο ειδήσεων:
Συγκλονισμένη παραμένει η πάμφτωχή μας πατρίδα από τη χθεσινοβραδινή δολοφονία του Αγίου Βασίλη. Ο Άγιος Βασίλης, γνωστός και ως Bill Kapadokas, βρέθηκε δολοφονημένος μπροστά στο τζάκι της φερόμενης ως δράστη, Beatrix Kiddo. Ο ιατροδικαστής Μάριος Ματσάκης που διενήργησε την επιτόπια νεκροψία τρώγοντας όλα τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες, επιβεβαίωσε ότι ο Άγιος Βασίλης δολοφονήθηκε με σπαθί μεσαιωνικού τύπου και όχι με φωτόσπαθο όπως ήθελαν οι πρώτες πληροφορίες.
 
Η Beatrix Kiddo η οποία ομολόγησε την πράξη της φαίνεται να ήρθε σε λογομαχία με τον Άγιο προτού τον σκοτώσει. Ακολουθούν οι δηλώσεις της:

«Άκουσα κατσιαρίσματα στο τζάκι τζιαι εξιππάστηκα. Θωρώ έναν πασιή να κατεβαίνει. «Χοχοχο» λαλεί μου! « Ίντα «χοχοχο» ρε χάχα;» λαλώ του. «Εν πράμα να μπαίνεις που τες καμινάδες τζιαι να τατσώννεις τα σαλόνια του κόσμου, έτσι σκέδιον; Εχτές εκαθάρησα!»

Λαλεί μου: «Έφερα σου δώρο, χοχοχο». Λαλώ του, «ρε γέρο, μεν μου αλλάσσεις το θέμα για να γλιτώσεις, πιάστην σκούπα τζιαι καθάρισε!» Αντί να με πάρει σοβαρά εκάθετουν τζι’ εγέλαν! "Χο-χο-χο!" «Μεν μου λαλείς χοχοχο εμένα τζιαι εκνευρίζουμαι, είπα σου!»

Ήταν πολλά προκλητικός. Στο τρίτο «χοχοχο» εγύρισεν το μάτι μου. Έφκαλα το σπαθί μου τζιαι χραααααπ».

Η δράστης τέθηκε υπό οκταήμερη κράτηση, ενώ εντύπωση προκαλούν τα ευρήματα της δολοφονίας. Από όσα κατάφερε να ανιχνεύσει το ΤΑΕ Λευκωσίας, η Beatrix Kiddo φαίνεται να έκοψε με το σπαθί της τα αρχίδια του Βασίλη και να τα πέταξε στο τζάκι. Οι όρχεις έγιναν στάχτη και μπούλμπερη αλλά επειδή διέθεταν μέσα χριστουγεννιάτικο σπέρμα αυτό εξατμίστηκε από την καμινάδα και διασκορπίστηκε στην ατμόσφαιρα σκορπώντας αναρίθμητα χριστουγεννιάτικα σπερματοζωάρια στην κατάμαυρη νύχτα.
         Πανοραμική φώτο της Λευκωσίας, με τα ιπτάμενα σπέρματα.
Η νύχτα έλαμψε, εκατομμύρια σπερματοζωάρια πετούσαν στον ουρανό σαν κομήτες και πολλά παιδάκια βγήκαν στα παράθυρά τους να απολαύσουν το χριστουγεννιάτικο θέαμα. Έκθαμβοι οι επιστήμονες παρατήρησαν το φαινόμενο, ο δε πρόεδρος της δημοκρατίας δήλωσε ότι θα καθιερωθεί η συγκεκριμένη νύχτα εις μνήμη του δολοφονηθέντος και θα ονομάζεται «η νύχτα των σπερμάτων».
 Ανυποψίαστα παιδάκια παρακολουθούν τα ιπτάμενα σπερματοζωάρια.
Θα επανέλθουμε με λεπτομέρειες στο κανονικό μας δελτίο. (Πέφτουν οι τίτλοι).
Αγαπητή Beatrix,
Ομολογώ ότι παρόλο που γνώριζα την διαδικτυακή σου ύπαρξη και σε παρακολουθώ ανελλιπώς στο τουίτερ, εντούτοις ελάχιστες φορές διάβασα το μπλογκ σου. Ήταν ευκαιρία τώρα που μου κληρώθηκες να σε διαβάσω και να σε εξερευνήσω πιο διεξοδικά. Τα κείμενά σου ήταν ευχάριστη έκπληξη και απορώ πως δεν σε είχα «συγκόψει» παλιότερα για να σε διαβάζω πιο επιμελώς. Σου κόβει πολύ και είναι εμφανές σε κάθε κείμενό σου.
Στα δώρα μας!
Το πιο εύκολο για μένα θα ήταν να σου αγοράσω ένα σπαθί. Θα ήταν όμως βαρετό και προβλέψιμο. Σκέφτηκα να σου αγοράσω κάτι παραπλήσιο για να διευκολύνω το έργο σου! Να σου φέρω μια βοηθό, η οποία θα εκτελεί χρέη σφαγέα αλλά ταυτόχρονα να είναι και κολλητή φίλη. Σκέφτηκα να προσεγγίσω τη Zena the X-Warrior, να τη ρωτήσω αν θέλει να γίνετε ένα ακατανίκητο και αδιαφιλονίκητο δίδυμο στα πρότυπα του Batman & Robin, αλλά τελικά την απέρριψα καθότι σου πέφτει πολύ σκληρή και δεν θα μπορούσε να το παίξει κολλητή φίλη. Χρειάζεσαι κάτι πιο λαϊκό, πιο ευπροσήγορο, μα συνάμα δυναμικό.
Έτσι σκέφτηκα μιαν άλλη λύση: Εφόσον συχνά, πυκνά καφεδιάζεσαι με μιαν φίλη σου ονόματι Πέγκυ, αποφάσισα να την εντοπίσω και να της προτείνω να διασταυρωθεί με τη Zena the X-Warrior ώστε να βοηθηθείς στο δύσκολο έργο σου. Έγινε η διασταύρωση, και τι έχουμε;
Τη Πέγκυ-Ζήνα!
 
Μία σύντροφος αρκετά λαϊκιά για να ακούει στους καφέδες τα κατορθώματα του Καβαλιέρου, αλλά ταυτόχρονα μάχιμη ανά πάσα στιγμή για να θερίσει τον οποιονδήποτε σου χαλά τη διάθεση! Η Πέγκυ-Ζήνα, είναι άρτια εκπαιδευμένη και μπορεί να συνδυάσει το λαϊκό τραγούδι με οποιαδήποτε πολεμική θέση μάχης επιθυμείς. Μπορεί κάλλιστα να σφάζει επιτήδειους ενώ ταυτόχρονα να τραγουδά το uber σχετικό σουξεδάκι της: «Ματώνωωω, ματώνωωωω, χωρίς εσένα λιώνω!»
Αλλά δεν τελειώσαμε εδώ. Θέλοντας να προσθέσω ολίγον από Anti-Christo στο δώρο μου, σου έχω και κάτι έξτρα για φινάλε. (Ανοίγουν κουρτίνες, αλλάζει ο φωτισμός και εμφανίζεται με την κιθάρα του, ο….)
Θάνος Καλλίρης!
 
«Με κομμένα ξύλινα σπαθιάααα, πολεμάω για χάρη σου ξανάααα... Με σπασμένα πάλι τα φτερά θα πετάω για χάρη σου ψηλάαααα»
Παναγία μου, την βλέπω ακονίζει το σπαθ…

 
 
 
Καλές γιορτές Beatrix!

Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2012

Το Τέλος Είναι Εδώ

Το τέλος του κόσμου και του υποκόσμου έχει έρθει.

Μην το περιμένεις μεθαύριο στις 21 Δεκεμβρίου και φορέσεις άδικα τα καλά σου. Το τέλος έχει έρθει εδώ και καιρό και δεν περιμέναμε τους Μάγια να μας το πουν, ούτε τη Μάγια Μελάγια, ούτε καν τη Μάγια τη μέλισσα.

Πες μου εσύ, βλέποντας και κρίνοντας από τις φετινές πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις, αν θα είναι ποτέ ξανά τίποτα το ίδιο από δω και μπρος. Όχι, δεν θα βγουν αληθινές οι προφητείες, ούτε θα ‘ρθουν καταστροφές και επιδημίες. Αυτά τα έλεγε η βρόμα η Βανδή στο πολύ μακρινό και ξεπερασμένο 1999. Ουδεμία σχέση έχουν με το σήμερα.

Σήμερα «το τέλος» έχει πάρει άλλη μορφή. Θα αλλάξουμε τρόπο ζωής. Δεν θα έχουμε λεφτά, θα είμαστε φτωχοί με τη βούλα, τη Σωτηρούλα και την Πραξούλα. Δεν θα μας νοιάζει να ντυθούμε καλά, δεν θα μας νοιάζει να πάμε στην Αθήνα να τα σπάσουμε, δεν θα μας νοιάζει να αλλάξουμε αμάξι και να πάρουμε καλύτερο. Θα μας νοιάζει μόνο να έχουμε να φάμε. Κι αν αυτό δεν είναι το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα, τότε τι είναι;

Προσωπικά, το τέλος του κόσμου (μου), το έχω εμπεδώσει προ πολλού μέσω του τέλους της τηλεόρασης – που είναι και ο μεγαλύτερος μου καημός. Μεγάλωσα με την τηλεόραση. Αγάπησα την τηλεόραση. Κι όταν έχεις συνηθίσει από την ηλικία των 12, 13 χρονών να βλέπεις υπερπαραγωγές στο χαζοκούτι δεν ξέρω πως είναι δυνατόν να συμβιβαστείς ότι στα 32 σου θα βλέπεις το απόλυτο τίποτα, θα βλέπεις μια τηλεόραση νεκρή.

Όταν πήγαινα πρώτη γυμνασίου έβλεπα φανατικά «Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα» -τα είπαμε εκατό φορές. Έμενα έκθαμβος από τα επίπεδα της εν λόγω παραγωγής. Ονειροπολούσα τότε, και εναγωνιούσα για το μέλλον, σκεπτόμενος πως «εάν το 1993 η ανθρωπότητα φτιάχνει τέτοια τηλεπαιχνίδια, σκέψου τί θα φτιάχνει το 2012!» Πού να ήξερα πως τόσα χρόνια μετά θα μου τάιζαν το «παίζουμε κυπριακά» και αυτό για να πω κι ευχαριστώ. Ούτε ένα «Τύχη και Γνώσεις» με την Ελένη Φιλίνη και τον Ευαγγελόπουλο για δείγμα, ούτε καν ένα ψωριάρικο «Τα Χαμόγελα της Τύχης» με Τέτη Σχοινάκη και Τάσο Πεζιρκιανίδη. Τίποτα, τίποτα απολύτως.

Το ίδιο συμβαίνει με τη Γιουροβίζιον. Ποιος να μου το ‘λεγε ότι θα ερχόταν μέρα που δεν θα είχαμε διακόσιες ψωροχιλιάδες ώστε να στείλουμε μισή καρακάξα να μας εκπροσωπήσει όταν μάλιστα κάποτε διαθέταμε τα διπλάσια με το καλημέρα σας.

Πείστε με ότι δεν ήρθε το τέλος του κόσμου όπως τον ήξερα, εμένα που μεγάλωσα με σειρές στην ελληνική τηλεόραση επιπέδου Απαράδεκτων, Τριών Χάριτων, της Μαντάμ Σουσούς, Της Ελλάδος τα Παιδιά, με Δύο Ξένους και τα τοιαύτα, όταν σήμερα η μόνη μου επιλογή είναι να βλέπω κυπριακές παραγωγές της κακιάς ώρας με σαχλά σενάρια νηπιαγωγείου και τούρκικα σήριαλ που με προσβάλλουν σαν Έλληνα. Αν αυτά δεν σηματοδοτούν το τέλος, τότε τι άλλο να περιμένω; Να μας πλακώσουν κομήτες, να μας πνίξουν τα τσουνάμια; Σιγά το τέλος!

Βέβαια, όλα αυτά τα θίγω καθαρά χάριν συζήτησης. Όταν φτάσαμε στο σημείο να έχουμε παιδιά νηστικά και κόσμο που ζητιανεύει και να μην μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς, η κατάρρευση της τηλεόρασης μας μάρανε. Συμφωνώ, αλλά και η τηλεόραση τη ζωή αναμεταδίδει, τη ζωή αποδίδει, από τη ζωή εμπνέεται. Όταν φτάνουμε στο σημείο να μεταδίδει το τίποτα, καταλαβαίνεις γιατί το τέλος είναι εδώ. 

Το τέλος ήρθε. Είναι πολύ σκληρό να συνειδητοποιείς ότι χρονικά βρίσκεσαι και ζεις πάνω στην κατάρρευση του πολιτισμού με τον οποίο μεγάλωσες. Δεν το δέχεσαι εύκολα. Ειδικά όταν ξέρεις ότι για το υπόλοιπο της ζωής σου, ή για πολλά χρόνια ακόμα θα πρέπει να εξοικειωθείς με την παρακμή και να παίξεις με τους όρους της.

Τι να κάνουμε, έτσι είναι η ιστορία, κάνει κύκλους και επαναλαμβάνεται. Ας προσέχαμε, ας μαθαίναμε απ’ αυτήν και σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι, ας αποχαιρετήσουμε την Αλεξάνδρεια που χάνουμε.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 10, 2012

Το Πνεύμα των Χριστουγέννων


Εχτές ήμουν σε πολύ καλά ζεν.

Το απόγευμα πήγα στο σπίτι του πεντάχρονου ανιψιού μου και παίξαμε «παιχνίδια χωρίς σύνορα» (βασικά, εκτονώνω τα παιδικά μου απωθημένα επάνω του), και ύστερα κανόνισα να βρω τη Μπρέντα στο κέντρο της πόλης, για καφέ. Ήταν τόσο ανεβασμένη η διάθεσή μου, που δεν με πτόησε ούτε η κίνηση, ούτε το ότι έκανα εκατόν ώρες να βρω να παρκάρω. Συν τοις άλλοις, η παλιά Λευκωσία ξεβρόμισε και δεν χρειάζεσαι εμβόλιο για να την περιδιαβείς, χαίρεσαι να την επισκέπτεσαι, προσωπικά μέρα παρά μέρα εκεί τη βγάζω.

Φτάνοντας εκεί ξύπνησε μέσα μου το πνεύμα των Χριστουγέννων. Αγνάντεψα εκ του μακρόθεν μια γλυκιά βαβούρα και σε συνδυασμό με τον χωρκατέξ διάκοσμο αγαλλίασε η ψυχούλα μου. Πλησίασα έναν πλανόδιο που πουλούσε μπαλόνια με ήλιο και αγόρασα μια Στρουμφίτα για τη Μπρέντα μου. Θα της έκανα έκπληξη, παρόλο που ξέρω ότι δεν τρελαίνεται για μπαλόνια με ήλιο, (μια φορά της είχα αγοράσει ένα άλλο το οποίο πετούσε μέσα στο σπίτι, το ανίχνευσε ο συναγερμός και άρχισε να ουρλιάζει μες τα μαύρα μεσάνυχτα τρομοκρατώντας την). Τέλος πάντων, η Μπρέντα είναι η Στρουμφίτα μου, οπότε δεν μπορούσα να μην της την αγοράσω.

Πλήρωσα τη Στρουμφίτα, έμπλεξα την κορδέλα ανάμεσα στα δάχτυλα του αριστερού μου χεριού και έγινα ένα με τον ορυμαγδό της Λήδρας. Από την αρχή του πεζοδρόμου άρχισαν να παιανίζουν εις τα ώτα μου τα κάλαντα. Μία οικογένεια αθίγγανων στεκόταν μπροστά από ένα κατάστημα και έπαιζε τα κάλαντα με ακορντεόν, φυσαρμόνικα και τρίγωνα. Έδεναν υπέροχα με το υπόλοιπο περιβάλλον, και σε συνδυασμό με την καλή μου διάθεση ομολογώ ότι δεν έκανα ούτε έναν χρυσαυγίτικο συνειρμό. Άρχισα να περπατώ ρυθμικά και να ανεμίζω τη Στρουμφίτα πλησιάζοντας το κορίτσι μου.

Και πάνω που είχα αρχίσει τις τσαχπινιές, περνώ μπροστά από την ορχήστρα των καλάντων παραπατώ και ττττααααπ, δίνω μια πάσα στο κουτάκι που είχαν μπροστά τους με τα «κέρδη» τους, που θα ζήλευε κι ο Μέσσι. Εκσφενδονίζεται το κουτάκι στον αέρα, πετάνε τα κέρματα δεξιά κι αριστερά σαν σμήνη από περιστέρια που μόλις απελευθερώθηκαν! Γυρίζουν όλοι οι θαμώνες από τις γύρω καφετέριες επάνω μου και κάνουν ένα υπόκωφο «ωωω!» και όλα αρχίζουν να κινούνται σε slow motion.

Δεν είχε τελειωμό η φάση: Να αναπηδάνε τα κέρματα στο πλακόστρωτο καμπανιστά. Να τρέχουμε όλοι σαστισμένοι να τα μαζέψουμε. Να βουίζει η αποδοκιμασία του φραπεδιασμένου κοινού στα αυτιά μου και να ακούω το ακορντεόν που έπαιζε τα κάλαντα να ξεφουσκώνει σαν πούτσα που δεν πρόλαβε να έρθει σε πλήρη στύση... Μέσα σε όλα, άντε να κουμαντάρεις και τη Στρουμφίτα! Επρόκειτο για ένα άνευ προηγουμένου ρεζιλίκι.

Τρέχουν τα τσιγγανάκια να μαζέψουν το κουτάκι, τρέχουν οι γονείς τους να μαζέψουν τα ευρώ. Σταματούν οι περαστικοί να βοηθήσουν στο ψάξιμο, αλλά που; Άφαντα τα ευρώπουλα! Είχε ήδη νυχτώσει, πού να τα βρεις; Χάλια ένιωσα. «Μα, κι εσείς, αφήνετε το κουτάκι μέσα στα πόδια του κόσμου; Να μπουρδουκλωθεί κανένας και να σκοτωθεί;» τους είπα. «Δεν πειράζει» μου είπαν. Πραγματικά ένιωσα άσχημα. Έμεινα εκεί πέντε λεπτά και κοίταζα χάμω μπας και πιάσει το μάτι μου κανένα κέρμα, αλλά τίποτα. Στα πολλά, και εφόσον δεν έμεινε περαστικός για περαστικός που να μην σταματήσει να δει τι έγινε, έβγαλα από το πορτοφόλι μου δυο ευρώ και τους τα έδωσα «για την ταλαιπωρία που σας προξένησα». «Δεν χρειάζεται» μου είπαν, «πάρτε τα» επέμεινα, μην πείτε την κουβέντα σας όταν στρίψω και φύγω.

Έστριψα στη γωνία, μπήκα στο Pieto, διέσχισα κατηφής και απογοητευμένος τη στοά και έδωσα στη Μπρέντα, που καθόταν ήδη εκεί, το μπαλόνι της Στρουμφίτας με βλέμμα λαβωμένου ελαφιού. «Πάρτο και βάλτο κάπου απόμερα, γιατί σε λίγο προβλέπω να σκοτώνουμε άνθρωπο, κατά λάθος, με μπαλόνι ηλίου».

Ύστερα, όταν φύγαμε, έπρεπε να περάσουμε ξανά μπροστά από την ορχήστρα, αλλά ευτυχώς είχε το πουλόβερ μου κουκούλα και τη φόρεσα να μην με αναγνωρίσουν. Παρόλο που σέρναμε μαζί μας τη Στρουμφίτα. 

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 07, 2012

Τα Δύο Βίντεο που θα Λατρέψεις Σήμερα


Με δύο υπέροχα βίντεο θα κάνουμε φινάλε αυτή την εβδομάδα.

Το πρώτο αφορά και πάλι αυτόν τον άνθρωπο, τον απλό, τον αγνό, τον αμόλυντο, που αγωνίστηκε για τα δίκαια του λαού του, που καταβαράθρωσε μιαν ολόκληρη χώρα, που δεν άφησε εργαζόμενο και μισθό όρθιο, που σκότωσε δεκατρείς με την λειψή πολιτική του, που παραλίγο να μας κόψει τη Γιουροβίζιον και να μας αφήσει σύξυλους σ’ αυτήν εδώ την ξεχεσμένη απ’ το σύμπαν χώρα να πίνουμε καφέδες και να θωρούμε τους τέσσερις τοίχους. Αυτός ο άνθρωπος, ο φτωχός πλην τίμιος, ο ανυπέρβλητος, ο γίγας και παραλίγο νομπελίστας,  που πότισε το χώμα μας με τον ιδρώτα του και που έμελλε να γίνει πρόεδρος εξ αιτίας του εκπορνευμένου ΔΗΚΟ, εχθές έχυσε μαύρο δάκρυ! Έκλαψε γοερά. Γιατί τον πονά τον εργαζόμενο. Γιατί τον έχει κορώνα στο κεφάλι του. Ιδού: Αφού έκλαψε και δάκρυσε, ύστερα έβγαλε το μαντίλι του και φύσηξε και τη μύξα του! Πάλι καλά να λέμε που δεν έβγαλε και κάποιο σκουπιδάκι από τη μύτη του, κοινώς «κακκάτιν», να το πετάξει τεχνηέντως προς το κοινό, καθώς αυτό επευφημούσε και αποθέωνε βελάζοντας.

Φτωχό μου σπουργιτάκι! Ποιά αφέγγαρη νύχτα πρόεδρο σε έχρισε; Ποιού ανέμου η δείνη σε λάθος τόπο μας γέννησε; Βρε, ουστ από 'δω! 

Το δεύτερο βίντεο αφορά το νέο cd single του λατρεμένου μας Σταύρου Χατζησάββα, ο οποίος μαζί με τον ποιητή μας Λεωνίδα Μαλένη έγραψαν ένα «αγαπησιάρικο» τραγούδι για να καυτηριάσουν το κυπριακό γίγνεσθαι, αλλά και να συνεχίσουν τη λαμπρή πορεία που ξεκίνησαν με το τρομώδες σουξέ, «welcome friends to Cyprus». Το νέο τους τραγούδι, που προβλέπω να τρώει και τα σουξέ του Παντελίδη, θα εκτοξευτεί κατευθείαν στο ΤΟΠ10 του itunes και ονομάζεται «συνάντησα μικρούς ανθρώπους». Φήμες που θέλουν να αναφέρεται στις περιπέτειες των εφτά νάνων κρίνονται ως κακοήθεις. Πρόκειται για ένα τραγούδι-γροθιά στο κατεστημένο, για μία μουσική καινοτομία που συνδυάζει το ραπ (αν θέλετε τη γνώμη μου, έπρεπε να το κάνει ο κ. Μαλένης) με γλυκανάλατη μπαλάντα στα πρότυπα του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ένα υπέροχο άσμα που αξίζει να κατεβάσετε όλοι για ringtone. Ο κ. Χατζησάββας στη συνέντευξή του στον κλώνο της Μαρίνας Κουντουράτου δήλωσε πως μετά το Welcome Friends to Cyprus πέρασε μέσα από «Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες» (Πεκάτσα, ξεκαθαρίζω, εγώ θα παίζω τους Λαιστρυγόνες, εσύ πάρε τον Κύκλωπα), αλλά παρόλα αυτά, κατέληξαν στην Ιθάκη του νέου τους άσματος σώοι και αβλαβείς. Θα το λατρέψετε.

Αβάντι μαέστρο:
 

Παρεμπιπτόντως, μιας και σώσαμε τη Γιουροβίζιον για το ’13, έχω να κάνω μια ερώτηση. Τι πλάνα έχεις κ. Χατζησάββα για τον Μάιο;

Κύπρος! Λατρεμένη πατρίδα! (εδώ αγκαλιαζόμαστε όλοι μαζί και κλαίμε).

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 05, 2012

Κινέζικο Βασανιστήριο


Αν θέλεις να σου πω τα νέα μου για να με λυπηθείς, τις προάλλες πήγα στο ΓΣΠ και παρακολούθησα τον αγώνα Ομόνοια – Ολυμπιακός από την κερκίδα της Ομόνοιας, παρακαλώ. Ναι, παίρνω ληγμένα. Άμα ο άλλος έχει σαδομαζοχιστικές τάσεις, μάνα μου, του εκδηλώνονται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του. Γιατί υπέβαλα τον εαυτό μου σ’ ένα τέτοιο εξευτελισμό; Διότι ως γνωστόν έχω κολλητό ομονοιάτη και κοπέλα ολυμπιακιά. Και επειδή έπρεπε να ικανοποιήσω και τους δύο, έκανα την καρδιά μου πέτρα και παρέστην στον αγώνα, εννοείται με δωρεάν εισιτήρια (δεν δίνω ούτε σεντ στο κόμμα των ειλώτων και των δουλοπάροικων) για να κάνω τη μελέτη μου.

Ποια μελέτη; Μα, το γήπεδο είναι το καλύτερο πανεπιστήμιο, φίλε μου. Εκεί παρατηρείς τους συμπατριώτες σου και αντιλαμβάνεσαι το επίπεδο της χώρας στην οποία ζεις. Και δεν μέμφομαι μόνο τους Ομονοιάτες τώρα, (παρόλο που συμφωνώ ότι αποτελούν στην πλειοψηφία τους ειδική μερίδα της γενετικής επιστήμης). Πιστεύω ότι εντοπίζεις ιδιαίτερες περιπτώσεις σε όλες τις κερκίδες καθότι δεν πρόκειται για κερκίδες του ιπποδρόμου του Άσκοτ, βεβαίως, βεβαίως, ούτε καν για τους στάβλους του. Το προχθεσινό, το παραδέχομαι, ήταν δοκιμασία για σκληρά νεύρα και καρύδια, σαν αυτά του πρόεδρου μας.  

Δεδομένου ότι ουδέποτε κατάλαβα πως παίζεται το ποδόσφαιρο και δεδομένου ότι το θεωρώ και βαρετό σαν θέαμα, ο μόνος τρόπος να περάσει η ώρα μου ήταν να παρατηρώ και να κρυφακούω τους οπαδούς. Μεγαλεία! Έγινα μάρτυς τεράστιας κακοποίησης της γλώσσας και δεν εννοώ φυσικά τις βωμολοχίες («εν κόρνε, ρε, εν κόρνε» όπου κόρνε βλέπε, corner), έγινα μάρτυς τεράστιων επιστημονικών αναλύσεων του αθλήματος («ε, τι πειράζει αν παίζουν με πάσες; Και η Ρεάλ Μαδρίτης έτσι παίζει»), άλλο να στα γράφω κι άλλο να τα ζεις. Το ότι μπροστά μας είχαμε τρεις πενηντάρηδες οι οποίοι τόσα χρόνια μετά συνέχιζαν να αποκαλούν ο ένας τον άλλον «σειρά» (από τον στρατό) επίσης ασχολίαστο. Αλλά αυτό που με έβγαλε από τα ρούχα μου, κι έκανε και κρύο, ήταν ένα πανό στην απέναντι κερκίδα που είχε πάνω την κυπριακή σημαία και έγραφε «τιμή και δόξα στη σημαία της πατρίδας μας». Κάτι τέτοια είναι που μου πατάνε τον κάλλο.

Η σημαία της πατρίδας μας, που με το ζόρι έκλεισε μισό αιώνα ζωής, δεν ξέρω ποια ακριβώς επιτεύγματα αντιπροσωπεύει για να της αποδίδονται τιμές και δόξες. Όχι πες μου, για ποιο κατόρθωμα μπορεί να κυματίζει υπερήφανα η κυπριακή σημαία; Για το σημερινό κράτος του μνημονίου που θα μας ξεζουμίσει; Για την συνεχιζόμενη κατοχή; Για τον ξευτιλισμένο Κύπριο που περνά το οδόφραγμα ελαφρά τη καρδία και υποθάλπει την κατοχή; Γιατί οι Ομονοιάτες κι άλλοι ομοϊδεάτες τους θεωρούν ότι η κυπριακή σημαία αξίζει τιμές και δόξες; Ακόμα και η ύπαρξη αυτής της σημαίας, οφείλεται στον απελευθερωτικό αγώνα του 55-59, κατά τη διάρκεια του οποίου οι αγωνιστές πολεμούσαν εμπνεόμενοι από τη γαλανόλευκη. Ποια τιμή και ποια δόξα; Αλλά, είπαμε, σε γήπεδο ήμασταν, λογικό να ακούς ποικίλες μαλακίες. Αν με ρωτάς, το μόνο επίτευγμα της κυπριακής δημοκρατίας είναι ότι κατέστην μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και σίγουρα αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο υπερηφανεύονται οι πλείστοι αριστεροί. Οπότε, ποια τιμή και ποια δόξα στον λεκέ που κάναμε παντιέρα; Άσε μας κουκλίτσα μου!

Κατά τα άλλα, όσο έμεινα εκεί (γιατί τελικά δεν άντεξα να μείνω και τα 90’) ένα άγχος το είχα μην τυχόν με αναγνωρίσει κάποιος γνωστός, με δαχτυλοδείξει και φωνάξει προς όλη την κερκίδα: «Συναγερμός, ο Anti-Christos ανάμεσά μας» και με μουντάρουν. Η αλήθεια είναι ότι διασταυρώθηκα με δυο, τρείς γνωστές και μη εξαιρετέες ακελικές φάτσες με τις οποίες έχω σφαχτεί κατά καιρούς σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με τα χαΐρια του άχρηστου, "πιέστηκα-για-να-υπογράψω" προέδρου τους, αλλά δεν εξαπολύσαμε πυρά. Το γεγονός πάντως, ότι ενώ χάναμε 2-0, εμείς έπρεπε να παραμένουμε ψύχραιμοι, αδρανείς και αδιάφοροι και να χειροκροτούμε κι από πάνω σαν να μην συνέβη τίποτα για να μην μας "μυριστούν", ήταν χειρότερο κι από κινέζικο βασανιστήριο.

Αν και τώρα που το σκέφτομαι, ήταν όντως «κινέζικο» το βασανιστήριο. Και μόλις βρήκα τίτλο για το σημερινό post!